Współcześni trzydziestolatkowie są pokoleniem, któremu wmawiało się, że wyższe wykształcenie będzie przepustką do sukcesu na rynku pracy. Sporo humanistów albo przebywa na bezrobociu, albo pracuje za głodowe stawki bez stałej umowy, ale za to w zawodzie. Innym błędem, jaki popełniamy, jest stawanie się więźniem własnego wykształcenia. Nie wyobrażamy sobie, żeby lata spędzone na uniwersytecie miały pójść na marne. Wolimy zostać bezrobotni i czekać na cud, zamiast ukończyć kwalifikacyjne kursy zawodowe.

Jak wyjść z bezrobocia?

Jeśli jesteś zarejestrowany jako osoba bezrobotna, nie ma znaczenia, co ukończyłeś i czy masz piątkę na dyplomie, najwyraźniej nie potrafisz zrobić użytku ze swoich umiejętności. W Urzędach Pracy często istnieje możliwość skorzystania z dofinansowania na kwalifikacyjne kursy zawodowe. Lepiej jest zdobyć kolejne umiejętności i sprawdzić swoje możliwości, niż pozostać biernym. Bezrobocie to stan umysłu, zacznij działać, a pojawią się nowe możliwości. Na początku ważna jest jakakolwiek praca.